Ze kwam niet omdat ze niet kon slapen.
Ze kwam zeker niet omdat ze hulp wilde om zich minder opgeblazen te voelen na de maaltijd.
Ze kwam omdat ze op het podium wilde staan.
Al twee jaar werkte ze onvermoeibaar toe naar een bodybuildingwedstrijd. Elke maaltijd afgewogen. Elke training gepland. Elk offer gebracht met een doel.
Maar er was één probleem.
Elke keer dat ze squatvoet, voelde ze pijn in haar onderrug die doorstroomde naar haar dij.
Ze had alles geprobeerd wat ze maar kon bedenken. Fysiotherapie. Osteopathie. Bezoekjes aan haar huisarts. Scans. Beoordelingen. Advies. Oefeningen.
Niets leek blijvend verschil te maken.
Toen ze mijn praktijk binnenkwam, keek ik niet naar een onderrug.
Ik keek naar iemand.
Dat is altijd mijn benadering geweest. Het lichaam is geen verzameling afzonderlijke onderdelen die toevallig aan elkaar vastzitten. Het is een geïntegreerd systeem dat voortdurend met zichzelf communiceert via het zenuwstelsel.
Mijn taak is niet simpelweg om symptomen te bestrijden.
Mijn aandacht gaat vooral uit naar het opsporen van gebieden waar de communicatie en het aanpassingsvermogen van het lichaam misschien niet zo goed functioneren als ze zouden kunnen; wat chiropractors dit een subluxatie noemen en een specifieke correctie uitvoeren met als doel de functie te herstellen.
En dat heb ik dan ook gedaan.
We hebben haar onderzocht. We hebben gepraat. We hebben gekeken hoe haar lichaam bewoog en zich aanpaste.
Toen kwam de aanpassing.
De bekende opstelling.
Het exacte contact.
Het kenmerkende geluid dat zoveel mensen associëren met chiropractie.
En toen ging ze weg.
Ik zag haar een week lang niet.
In die periode merkte ik dat ik aan haar dacht.
Hoe bewoog ze zich?
Hoe voelde ze zich?
Was het hurken verbeterd?
Was ze dichterbij om terug te keren naar de training waar ze zo van hield?
Een week later kwam ze terug.
Ze liep de kliniek binnen, pakte een glas water, volgde me de spreekkamer in en ging tegenover me zitten…
En barstte in tranen uit.
Even was ik totaal overrompeld.
Ik vroeg of alles goed met haar was.
Had ze pijn?
Was er iets gebeurd?
Kan ik je helpen?
Na een paar ogenblikken kwam ze tot rust en begon ze het uit te leggen.
De reden dat ze huilde, was niet omdat haar rug pijn deed.
Het was ook niet omdat haar pijn verdwenen was.
Ze vertelde me dat ze, zolang ze zich kon herinneren, al last had van spijsverteringsproblemen en slaapstoornissen.
Ze voelde zich na het eten voortdurend opgeblazen.
Ze sliep zelden de hele nacht door.
Ze had die dingen gewoon als normaal beschouwd.
Na haar bezoek merkte ze dat er iets anders was.
Ze kon eten zonder een opgeblazen gevoel te krijgen.
Ze had de hele nacht doorgeslapen.
Geen enkele keer.
Herhaaldelijk.
Voor het eerst in jaren.
Terwijl ze sprak, werd ze emotioneel omdat ze het gevoel had dat ze jaren van haar leven had verloren aan problemen waarvan ze had aangenomen dat ze die altijd zou houden.
Jarenlang vermoeid wakker worden.
Jarenlang minder geduld hebben met haar kinderen na weer een slechte nachtrust.
Jarenlang vermeed ze voedingsmiddelen die ze lekker vond omdat ze niet vertrouwde hoe haar lichaam zou reageren.
En nu voelde ze zich vrij.
Als chiropractor voerde ik die correctie niet uit met de gedachte: “Ik ga de spijsvertering van deze vrouw verhelpen.”
Ik dacht niet: “Ik ga haar de beste nachtrust bezorgen die ze in jaren heeft gehad.”
Dat was niet mijn doel.
Mijn doel was eenvoudig.
Zoek uit op welke punten haar lichaam zich niet zo goed aanpaste en functioneerde als het zou kunnen.
Voer een specifieke aanpassing door.
Geef het zenuwstelsel de gelegenheid om met minder interferentie te functioneren.
Laat het lichaam dan doen waarvoor het is ontworpen: zich aanpassen, herstellen en genezen.
Sarahs ervaring zette me aan het denken.
In de loop der jaren zijn al duizenden mensen chiropractische praktijken binnengesteld met pijn als voornaamste zorg.
En dat is te begrijpen.
Pijn trekt onze aandacht.
Pijn is belangrijk.
Maar pijn op zich is vaak een signaal.
Een signaal.
Een uitdrukking van wat het lichaam ervaart.
Soms zijn de grootste veranderingen die mensen opmerken niet degene waarvoor ze zijn gekomen.
Misschien is de betere vraag niet:
“Wat kan chiropractie voor mij betekenen?”
Misschien is het:
“Wat kan chiropractie voor mij betekenen?”
Wat zou er kunnen gebeuren als je lichaam beter zou functioneren?
Wat zou er makkelijker kunnen worden?
Wat zou er mogelijk kunnen worden?
Kun je harder trainen?
Sneller herstellen?
Dieper slapen?
Meer energie hebben?
Meer in het hier en nu zijn met je gezin?
Je zelfverzekerder voelen in je lichaam?
Ik weet niet precies hoe dat antwoord er voor jou uitziet.
Maar ik denk dat het een vraag is die het waard is om te stellen.
Omdat gezondheid niet alleen gaat over herstellen van wat er mis is.
Soms draait het erom te ontdekken wat mogelijk is.
Sorry voor de informatie-overload!
Pas goed op jezelf,
Toby
